اکثر روشهای جوشکاری تا زمانی که به مواد پرکننده و نیازهای دمایی فلزاتی که به آن متصل میشوید توجه داشته باشید، به خوبی با ضد زنگ کار میکنند.
گزینه ها عبارتند از:
جوشکاری با گاز بی اثر تنگستن (TIG) یا جوشکاری قوس تنگستن با گاز (GTAW)
جوشکاری مقاومتی
جوش نقطه ای
جوشکاری با گاز بی اثر فلز (MIG) یا جوشکاری AC فلزات گازی (GMAW)
تغذیه میله و سیمجوشکارها به خوبی با ضد زنگ کار می کنند. با این حال، جوشکارهای فولاد ضد زنگ و سیم جوشکاری جوشکاری MIG به گاز نیاز دارند، زیرا فولاد ضد زنگ با هسته شار به آسانی در دسترس نیست.
TIGبرای فلزات نازک بهترین است زیرا از گرمای ورودی کمتری استفاده می کند. این امر از تاب برداشتن و افزایش مقاومت در برابر خوردگی هنگام استفاده در کنار فرآیند جوشکاری یک طرفه جلوگیری می کند.
جوش نقطه ایمقرون به صرفه ترین گزینه است، اما ممکن است مقاومتی مشابه فولاد ضد زنگ جوشکاری MIG یا TIG نداشته باشد.
در بیشتر موارد، شکل، ضخامت، خانوادهها و درجههای فولادی که در پروژه شما -- دخیل هستند و همچنین اندازه جوشهای مورد نیاز -- به شما کمک میکند تا مشخص کنید کدام گزینه برای شما مناسبتر است.
برای فولادهای آستنیتی، شما می خواهید جوش را در چند پاس به دلیل حداکثر دمای بین پاسی اکثر گریدها تکمیل کنید.
اگر دمای فلز پایه تقریباً به 176 درجه سانتیگراد (350 فارنهایت) برسد، قبل از ادامه کار برای جلوگیری از خطر کاهش مقاومت در برابر خوردگی یا ترک خوردن فلز، زمان بگذارید تا خنک شود.
در مقابل، فولاد مارتنزیتی به پیش گرمایش نیاز دارد و به دلیل حداقل دمای بین گذر باید در محدوده خاصی بین 204 درجه سانتیگراد (400 فارنهایت) و 315 درجه سانتیگراد (600 فارنهایت) نگهداری شود.
عدم انجام این کار می تواند باعث شکنندگی فلز و سخت شدن زودرس شود.
فولادهای فریتی دارای برخی از کمترین حداکثر دمای بین گذر فولاد ضد زنگ با حدود 148 درجه سانتیگراد (300 فارنهایت) هستند.
دماهای بالاتر ممکن است منجر به رشد دانه و کاهش قدرت شود. فولادهای فریتی با کربن بالا نیز ممکن است برای نتایج بهینه به پیش گرمایش نیاز داشته باشند.
در نهایت، نرمافزارهای دوبلکس به دلیل ترکیب متفاوت گریدهای دوبلکس و ترکیبی از خواص آستنیتی و فریتی، نیازمند رویکردهای تخصصی با استفاده از ورودیهای گرمای بالا و دمای بینگذر پایین هستند.





