خوردگی شکاف یک حمله موضعی به یک سطح فلزی در یا بلافاصله در مجاورت شکاف یا شکاف بین دو سطح به هم پیوسته هنگام قرار گرفتن در معرض الکترولیت راکد است.
این می‌تواند بین دو فلز یا یک ماده فلزی و غیرفلزی -- رخ دهد، حتی اگر هر دو ماده بدون وجود شکاف در برابر خوردگی مقاومت کنند.
به طور معمول، الکترولیت در ابتدا مشکلی ایجاد نمی کند. با این حال، همانطور که در شکاف باقی می ماند، سطح اکسیژن کاهش می یابد.
سپس باعث ایجاد مازاد یون های فلزی مثبت در شکاف می شود و فضای داخلی شکاف را به یک گره آندی تبدیل می کند.
سپس محلول اطراف با ارسال یون‌های منفی به داخل شکاف (اغلب به شکل یون‌های کلرید) که باعث افزایش بیشتر اسید و حمله به فلز می‌شود، این وضعیت را متعادل می‌کند.
در صورت عدم کنترل، فرآیند می‌تواند خود را تغذیه کند و خوردگی را با سرعت شگفت‌انگیزی تسریع کند -- حتی برای آلیاژهایی مانند فولاد ضد زنگ با یک لایه غیرفعال قوی.
مناطق متداول در معرض خوردگی شکاف عبارتند از:
اتصالات پیچ و مهره ای
زیر واشر، واشر و گیره
زیر عایق
در مفاصل دامان
در نخ های بست
اگر همه اینها کمی پیچیده به نظر می رسد، فقط به یاد داشته باشید که وقتی الکترولیت می تواند در یک منطقه کوچک بین یک قطعه فلز و یک سطح دیگر (فلزی یا غیرفلزی) قرار گیرد، خطر خوردگی شکاف افزایش می یابد.
این توضیح ساده راه های متعددی را برای کاهش خطر وقوع خوردگی در اختیار شما قرار می دهد.